سوگند چشم

من چه نويسم كه در دلت بنشيند

من چه سرايم كه در تو همهمه ريزد

برگ دريغي ز شاخ فكر تو افتد

 چشمه‌ي مهري ز سنگ چشم تو خيزد؟

آن همه كم بود، شعر و شور و كنايه؟

با رگ سرد تو اين ترانه چه گويد؟

شخم زند خاك سينه را تپش دل

جز گل يادت در اين عقيم نرويد

از من، هر كوره راه وسوسه بگسست

جانب شهر تواش روانه نمودم

هر روز از خويشتن بريدم پيوند

هر شب در كوچه‌هاي ياد تو بودم

خانه‌ام از خنده‌ي غريبه خموش است

خاطرم آزرده از نوازش ياران

نام تو غلطد درون خونم كافي است

از پس اين در، چه ضرب پنجه، چه باران

با همه مهتاب‌ها، كه پاي تو را شست

با همه خورشيدها، كه چشم مرا سوخت

چون گل تصوير سر به راه تو ماندم

هر تپشم حسرت پيام تو اندوخت

گفتم شايد شبي تو، چون همه شب، من

چشمت پرپر زند به صبح و نخوابد

پنجره بر باد سرد شب بگشايي

ماه به رخسار وهمناك تو تابد

گفتم شايد شبي، ز خشمي زيبا

پاره كني پرده‌ي شمايل پرهيز

گيسو افشان كني به صفحه‌ي دفتر

كاغذ بي‌جان كني به نامه گل انگيز

شايد تنها منم به ياد تو خرسند

شعرم شايد نه غم دهد نه ملامت

نامم چون ميوه‌اي، فراموش از چشم

خشك شده لاي شاخسار خيالت

شايد، اما گمان بد نكنم هيچ

آن همه افسانه‌هاي مهر، هوا نيست

چشم تو سوگندش ار دروغ درآيد

يك سخن راست در زمين خدا نيست